Och Lisette, wat een mooie blog heb je geschreven. Bij jou begon het vegan bestaan grotendeels bij de koe, bij mij met onze kip. Ik ben echt vegan dankzij onze ex-legkip. Ik kan me zo goed voorstellen hoe jij met jouw zwangere buik opeens het besef kreeg… Hoe kunnen ze zo’n beessie zomaar wegtrekken bij zijn/haar moeder, puur vanwege financieel gewin. Dat kan er bij mij dus echt niet in. Maar jouw vraag aan mij was, hoe ik vegan ben geworden. Nou… daar gaan we.

Hoe mijn vegan leven begon

10 Augustus 2019 kregen wij onze eerste Red een Legkip kippen. Helemaal blij om ze hun verdiende vrijheid te geven, namen we ze mee naar huis. Het waren doodsbange en kaalgeplukte beessies. Maar! Bij ons zouden ze lekker kunnen scharrelen. Goed eten krijgen, verwennerij ten top met allerlei groenten en fruit etc. Laat het goede leven maar beginnen.

Toen ik de volgende ochtend in het nachthok ging kijken, zag ik dat één van de dames roerloos in haar legnest lag. Dood. Ik was kapot van verdriet. Heeft ze eindelijk haar vrijheid en dan heeft ze er maar een paar uur van morgen genieten.

Bij de ex legkippen
Bij onze ex-legkippen en geredde haan.

Intens verdrietig

Ik was zo intens verdrietig, maar vooral ook zo ontzettend boos. Boos op mezelf dat ik hier zoveel jaren aan heb meebetaald en boos op de vee-industrie. Hoe kunnen wij mensen zulke geweldige wezens toch zo kapot maken voor persoonlijk gewin? Wij hebben het recht niet om ze eerst compleet uit te buiten en een hels leven te geven. En als ze eenmaal geen geld meer opbrengen, brengen we ze gewoon naar de slacht. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En het erge is… het ís voor ons de normaalste zaak van de wereld. Het is gewoon geworden. Dan hoor je vaak: “Ja maar… Ik koop alleen biologisch vlees/melk/eieren of ik jaag zelf op de dieren die ik eet. Die hebben een goed leven gehad.” Ook al heeft een dier een prachtig leven gehad (wat vaak totaal niet het geval is bij biologische producten, trouwens), is dat wat mij betreft nog steeds geen reden om dan wel te beslissen over leven of dood. Laat zo’n prachtig wezen genieten van zijn of haar leven. Zij verdienen het net zo hard als wij dat doen. Geen enkele wezen verdient te worden vermoord. Geen mens en geen dier.

De dag dat onze lieve kip overleed, was ik er klaar mee. Ik doe het niet meer. Ik sponsor dit niet meer. Wil er niet meer aan meewerken. Klaar! Geen dier hoeft zo enorm te lijden, zodat ik daar een paar minuten van kan genieten. Ik weet nog dat iemand toen tegen me zei: “Ja maar, Ell. Dit kan toch geen reden zijn om nu zoveel dingen die je zo lekker vindt op te geven?” Watch me! Ik dacht dat ik kaas bijv. énorm zou gaan missen. Nou zou ik wel heel blij zijn met een goede vervanger, maar niks in me taalt nog naar een stuk kaas gevuld met dierenleed. Dat heeft me behoorlijk verrast.

Onrecht

Ik vind de vee-industrie één van de grootste vormen van onrecht. En als ik ergens niet tegen kan is het onrecht. Zowel bij mens, als bij dier. Ik zou voor beide gevallen vechten waar nodig. We staan gelijk aan elkaar. Wat?! De dieren staan wat mij betreft ver boven ons en ik heb diep, DIEP, respect voor ze. Daarom ben ik ook met Natuurell begonnen. Dit instagram account is uitgegroeid tot een bedrijf, waarmee ik mensen probeer te inspireren (middels video) om (meer) plantaardig te eten en te leven door te laten zien dat het helemaal niet zo moeilijk is. Door Natuurell en de Plantaardige Praat heb ik jou ontmoet en jij, met jouw briljante ideeën, stelde het voor om samen te gaan werken en tadaaaa! Plantfeest was born. Dat is één van de fijne dingen die het vegan leven mij gebracht heeft.

Maar! Laten we het volgende week iets luchtiger houden. Ik vertelde dus al kort over iets wat het vegan leven mij voor iets moois heeft gebracht. Wat heeft het dierenleed vrije leven jou allemaal voor iets fijns gebracht?

Tot volgende week 🙂