Lieve Lisette, wat een sterke blog heb je vorige week weer geschreven. Jij bent zo duidelijk over jouw zorgen over de toekomst (van jouw kinderen). En terecht, helaas. We gaan er extra hard voor aan de slag om te zorgen dat die toekomst rooskleuriger wordt. Jij vroeg aan mij: “Ellen, wat wordt jou het meeste gevraagd als je verteld dat je veganist bent?”

Dat zijn er meerdere. Sommige mensen die mij nog goed kennen van mijn pre plantaardige periode, weten hoe ontzettend DOL ik was op kaas. Dus dat is een vraag die ik vaak krijg. “Maar mis je kaas dan niet?” In een eerdere eerdere blog “Wat niet vegan is, mis ik niet.” ga ik daar al op in. En het antwoord is nee. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. Het idee van een stuk kaas, maar me eerder misselijk dan dat ik er met weemoed aan terugdenk. Heel bijzonder. Dat houdt trouwens niet in dat ik niet sta te juichen om een stuk vegan kaas. Want die ontwikkelingen juich ik enorm hard toe. Maar ik kan kaas niet meer los zien van alle leed dat erachter zit, dus nee. Ik mis kaas niet.

Eat plants
Eat Plants

En dan de vraag die vegans ook zo vaak te horen krijgen: “Maar… wat eet je dan wel?” En daar moet ik altijd een beetje om gniffelen. Want het lijkt altijd alsof mensen dan even het besef kwijt zijn, dat groenten vegan zijn. De meeste pastasoorten. Rijst. Zoveel geweldige vleesopvolgers. Aardappelen. Bonen en de lijst gaat maar door en door. Ik denk dat de meerderheid van wat elk persoon dagelijks eet, plantaardig is. Dus wanneer mensen zeggen: “Ik vind het zo knap.” is dat hartstikke vriendelijk natuurlijk, maar echt, zo moeilijk is het niet. Er is een overvloed aan geweldig plantaardig eten. Zeker met alle plantaardige opties die beschikbaar zijn. Wissel je boter eens met een plantaardige versie. Die cappuccino? Probeer het eens met plantaardige melk. Dat stukje kip? De vegetarische slager heeft een geweldige vervanger. Vegan zijn is tegenwoordig een feest. Een Plantfeest.

Oeh! en laat ik de opmerking “Dat mag jij zeker niet.” niet vergeten. Mensen die ervoor kiezen om geheel plantaardig te leven, ‘mogen’ alles eten wat ze willen. We ‘mogen’ hele hompen dood dier naar binnenwerken als we dat zouden willen. Maar dat is het hem. We willen het niet. We WILLEN het niet. Dat is een groot verschil.

Dat is dan ook iets wat ik graag wil laten zien met de Plantaardige Praat reeks die ik opneem. De gedachtengang van mede vegans. Waarom we de keuze hebben gemaakt. Wat het ons brengt. Dat het helemaal niet zo moeilijk is. Iedereen heeft een ander verhaal en dat maakt het mega interessant. Veganisme onder de aandacht brengen op een toffe manier. Dat is wat we denk ik allemaal graag willen. Af van het negatieve beeld, wat sommige mensen toch nog hebben bij het woord veganisme en vol trots ons verhaal vertellen.

Over veganisme onder de aandacht brengen gesproken. Jij hebt met de Animal Save Movement op straat gestaan om mensen te vertellen over de vegan levensstijl. Wil je daar eens wat meer over vertellen?