Lisette schreef vorige week een ijzersterkte blog over de eiwittransitie en wat dat nou precies is. Nou heeft ze aan het einde mij geen vraag gesteld en ik wilde haar vragen dat nog te doen. Maar ik deed het niet. Want ik ga gebruik maken van de situatie en een blog schrijven over wat ik nu voel. Want ik voel me zo machteloos en toch zo sterk wanneer het aankomt op de vee industrie. Uit het veld geslagen en toch zo vol strijd.

We zien de afgelopen tijd steeds vaker de verschrikkelijke beelden uit de slachthuizen. Denk bijvoorbeeld aan de helse beelden vanuit slachterij Gosschalk, die we ze zien kregen dankzij het goede werk van Varkens In Nood. Net zag ik op Twitter een verschrikkelijk beeld uit een schapenslachterij. Maar vergeet ook niet de beelden van voor het slachtmoment. De beelden van mannen die tot en met hun schouder in een koe zitten. ZIEK! Moedervarkens door een hekwerk hun kleintjes zogen. Diep triest. Het is te veel om op te noemen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik dit al huilend zit te typen, wanneer ik hier aan denk.

Mijn hart voelt zo zwaar en toch weet ik dat de wereld in een razend tempo aan het veranderen is. Over bepaalde dingen maakt ik me heel zorgen. Zoals de tweedeling tussen de mens op allerlei manieren. Maar wanneer het gaat over plantaardig leven, gloort er hoop. Een klein lichtje dat als maar feller en feller wordt. Steeds meer merken maken de stap naar plantaardig. Steeds meer vegan meters in de supermarkten. De Partij voor de Dieren die de ene mooie overwinning naar de andere weet te behalen. Een all vegan Burger King (ok, dit was maar voor een week, maar toch!). Waar mijn hart aan de ene kant afbrokkelt, komt het aan de andere kant feller en vol kracht terug.

Strong

Mensen beseffen zich steeds meer dat zij alle macht in handen hebben. De consument bepaalt. JIJ bepaalt! Wanneer wij andere keuzes maken, heeft dat direct invloed op wat er geproduceerd wordt. Het enige wat me hierin dan nog wel eens boos maakt, is dat er zoveel dieren vanuit Nederland de grens overgaan. Levend of dood.

Maar. Ik geloof dat er nu zoveel gaande is in de wereld, dat ik er echt in geloof, dat het dagelijks eten van vlees straks iets is wat tot het verleden gaat behoren. Of we naar een vegan wereld gaan? Dat geloof ik niet. Maar dat de bio industrie zal ophouden te bestaan ben ik van overtuigd. De zee zal zich langzaamaan weer beetje bij beetje gaan herstellen. Dan hoop ik natuurlijk ook nog dat dierlijk leer meer en meer en MEER vervangen worden voor plantaardige versies. Wol niet meer van dieren komt. Dierenproeven worden afgeschaft, wereldwijd. Bont wordt verboden. Machteloos: Ik zal nog heel vaak huilen. Maar toch zo sterk: Ik zal ook nog heel vaak blij worden van behaalde successen. Er is nog een boel om over te dromen. Maar we komen er wel. We móeten er wel komen.

Dat lucht op. En weet je wat, lieve Lisl. Ik gun jou ook zo’n blog als deze. Wat dit is fijn. Blog de volgende blog over iets wat jij op dat moment voelt. Ow en vergeet me niet een vraag te stellen aan het eind 😉